Visit Us On FacebookVisit Us On TwitterVisit Us On Instagram

100 dagen leven op schuldsaneringsniveau

Mag ik alweer naar bed?

Mag ik alweer naar bed?

De eerste maand zit erop, de eerste 38 dagen zijn voorbij. En ik ben zo moe. Moeier dan de periode dat ik pasgeboren baby’s had. Moeier dan de tijd dat ik tot vroeg in de ochtend in het café hing en om 9 uur aan het werk ging.

De dagen gaan traag en het vooruitzicht van nog 62 dagen maakt me onrustig. En dat er veel mensen zijn die dit vele malen langer moeten doorstaan maakt me verdrietig.

Ik slaap gemiddeld 2 uur per nacht extra en blijf maar moe. Moe van het nadenken, de zoektocht naar goedkoop eten en uitstellen van betalingen. Ik vind het loodzwaar. Ik voel me opgesloten in mijn eigen huis en in mijn eigen hoofd.

Na ruim een maand ben ik erachter dat eten het probleem niet is, er is altijd geld genoeg voor eten, ik ben inmiddels behendig in het bedenken van voedzame maaltijden met restjes. en het zoeken naar aanbiedingen. (Kennen jullie de app reclamefolder.nl? GENIAAL).

Maar dan komen er al die andere dingen bij. Zoals eigen bijdrage voor ziektekosten, een tandartsrekening, zonnebrand, tandpasta, condooms, lenzen en nog 100 andere noodzakelijke dingen die opraken, maar wel nodig zijn. Er zijn al flink wat zaken geschrapt, zo eten we geen noten meer van de markt, halen we geen biologisch vlees meer in huis en draag ik mijn bril zodat er geen nieuwe lenzen hoeven te komen.

Daarnaast groeien de kinderen ook als kool. De jongste loopt er nog prima bij in de kleren van zijn grote broer, maar de oudste is toe aan een nieuwe garderobe. Ik vind het prima om tweedehands kleding te scoren, liever nog dat hele goedkope kleding die misschien wel gemaakt is door kinderen. Maar schoenen wil ik toch echt nieuw hebben. En een beetje schoen kost al snel 25 euro. Meer dan een vijfde van mijn weekbudget. Dan spaar je er toch voor? Ja goed idee, alleen op de een of andere manier is het geld elke week op.

Naast alle praktische aankopen knaagt er ook een schuldgevoel. Naar mijn gezin, en dan vooral naar de kinderen. Niet omdat ze geen ijsjes buiten de deur eten of omdat ze geen speelgoed krijgen. Nee, omdat ik ze niet het beste kan bieden. En dat is toch wat elke ouder wil? Het beste voedsel voor je kind, schoenen met een goed voetbed en zaken zoals goede zonnebrand.

In goedkope producten als zonnebrand, shampoo en zeep zitten vaak vol rommel. Als je moet rondkomen van een minimum inkomen zijn kwaliteitsproducten absoluut uitgesloten. Geen toegang voor minima.

Dit schuldgevoel heb ik ook naar mijn vrienden, die heel lief koffie voor me kopen, die voor me willen komen koken en waar ik nog steeds welkom ben op de verjaardagen, ook zonder cadeau. Ik weet goed dat vriendschap niet te koop is en dat cadeaus in tijd van overvloed misschien wel beter zijn om niet te geven, maar waarom voel ik me dan naakt als ik aankom zonder cadeau? Is dat omdat ik denk dat ze me dan minder aardig vinden? Of omdat ik zelf van cadeaus hou? Ik hoop toch niet dat mijn vriendschappen daar op gebaseerd zijn. En als ik wel geld uit te geven heb neem ik ook koffie aan. Dus wat doe ik dan moeilijk. Ik probeer dat gedeelte los te laten. Wie weet ben ik dan over een paar weken wat minder moe.