Visit Us On FacebookVisit Us On TwitterVisit Us On Instagram

100 dagen leven op schuldsaneringsniveau

Ik stop er mee!

Ik stop er mee!

Daar zat ik dan, gisteravond. Te janken op de bank, in mijn eentje. Man aan het werk en kinderen in bed. Ik stop ermee. Het is genoeg! Ik ben het helemaal zat. Mijn koffiezetapparaat is stuk, mijn fiets doet het niet meer, de tank is leeg, de kinderen zeuren om speelgoed wat ik niet kan betalen (en wat ze anders ook niet hadden gekregen, maar toch) en als klap op de vuurpijl ligt er een rekening van de tandarts die voor 23 april betaalt dient te worden. Mijn hoofd draait overuren, ik heb het gevoel dat ik continu iets vergeet. Het verschuiven van het ene probleem met het andere probleem neemt al mijn denkruimte in.

Zoals mijn fiets. Mijn stalen ros die me van A naar B brengt, die er voor zorgt dat ik mobiel ben met de kids, die is stuk. En ik kan het niet zelf maken. Nou is de kans dat ik iets kan maken aan een fiets sowieso klein, maar met hulp van lieve vrienden kan er een boel gemaakt worden. Maar een slag in mijn wiel? Dat niet. En dit gaat me 30 euro kosten. 30 euro! Meer dan een kwart van mijn budget.

En dan mijn koffiezetapparaat, mijn meest trouwe vriend sinds de komst van onze tweede zoon. Nu beschouw ik koffie als een luxeproduct, dus dat het apparaat lekt, dat laten we voorlopig zo. Koffie met prut erin went ook vast. Nu nog wakker zien te worden ’s ochtends…

Als ik erover nadenk zijn alle problemen op te lossen. Niet nu, maar over een week of drie. Als ik wat gespaard heb, als er verder geen rekeningen op de mat komen of andere gebruiksvoorwerpen stuk gaan. Maar het lijkt erop dat het zo niet werkt. Voordat ik aan dit project begon betaalde ik zonder na te denken de rekeningen en liet ik alles binnen 24 uur maken. Ik stond er niet bij stil. Iets wat ik nu wel moet doen. En dat maakt me moe.

Onderzoek toont aan dat je IQ daalt als je in schaarste leeft en dat het op korte termijn al effect heeft. Dat geloof ik gelijk. Niet omdat je minder slim bent, maar omdat je hoofd vol zit. Je bent met zoveel andere dingen bezig, je zit in een soort overleefmodus. Er blijft geen ruimte over om na te denken over je toekomst. Je leeft in het hier en nu.

Ik kan me niet voorstellen hoe mensen dat doen die langdurig in armoede leven, hoe moe je zal zijn. Hoeveel stress je hebt. En wat voor effect dit op je kinderen heeft. In Amsterdam groeit maar liefst 1 op de 5 kinderen op in armoede en de effecten hiervan zijn niet mis.

Je wordt geboren met een achterstand puur omdat er armoede is thuis, schaarste.  Het beïnvloed de fysieke gezondheid, de kans op overgewicht is vele malen groter. Maar ook je geestelijke gezondheid (wist je dat de hersenen van kinderen die opgroeien in armoede kleiner zijn dan kinderen die niet in armoede opgroeien?). Daarnaast komt er veel sociale uitsluiting voor, is de kans op drop-out veel groter en ontwikkelen ze hun lange termijn visie minder.

Terwijl ik dit schrijf vind ik mezelf een enorme aansteller. Hoe kan ik überhaupt nadenken over stoppen. Hoe laf ben ik. Alsof dat tot de mogelijkheden behoort, uit armoede stappen?
Nee Maaik, dit ga je afmaken. Dan loop je maar naar je werk, tref je een betalingsregeling voor die tandartsrekening en drink je nog 80 dagen koffie met prut.

Stoppen is geen optie, was het maar zo makkelijk.