Visit Us On FacebookVisit Us On TwitterVisit Us On Instagram

100 dagen leven op schuldsaneringsniveau

Bankroet

Bankroet

Het is donderdagavond en ik heb nog 0,- euro in mijn portemonnee. 0 euro en dat heb ik al sinds het begin van de week. En dit is niet de eerste keer dat het geld op is voor het einde van de week. Ik ben bankroet.

Na het verjaardagsfestijn van zoonlief (waar we voor het eerst midden in de week zonder geld zaten) is het elke week gebeurd. Ik maak het op, geef alles uit. De eerste keer schrok ik, maar mijn stresslevel bleef wonderbaarlijk genoeg laag. Ik had er immers geen grip meer op, het was toch op. En sindsdien zorg ik ervoor dat het geld elke keer op maandag of dinsdag op is. Wat is dat? Word ik lakser? Komt dat omdat ik over de helft ben? Of komt het omdat ik het minder erg vond geen geld te hebben dan ik kon inschatten?

Ik vroeg het aan een vrouw waar ik al een tijd thuis kom, hoe werkt dat met je weekgeld. Gaat dat op? Kan je sparen? Dat gaat dus altijd op. Je zit in een overleefstand en het wordt een gewoonte. Je hebt wat je hebt en daar moet je het mee doen. Maar wat als er iets gebeurd? Of je moet opeens iets betalen? Dan leen je of betaal je niet, of je leent en betaald nog steeds niet. Het begin van de schulden. En zo stijgt het stressniveau weer.

Waar gaat het geld aan op, dat is een goeie vraag. Het grootste gedeelte gaat nog steeds op aan boodschappen. Inmiddels ben ik er wel wat behendiger in, weet ik mijn aankoopimpulsen te onderdrukken en komen we van 75,- euro per week rond. Maar dat is alleen eten. Dan komen er dus luiers, shampoo, zonnebrand, vuilniszakken, etc etc bij. En ik geef het makkelijker uit dan aan het begin. Dat ijsje koop ik toch, dat shirt heeft mijn zoontje echt nodig en die waterpistool waar hij om blijft zeuren van 3 euro koop ik ook maar. Alles gaat op.

Niks vermoedend open ik een brief die nog op tafel slingert. NEE! Een rekening van 35,- euro. Die binnen 14 dagen betaald moet worden. En dan slaat de paniek weer toe. Shit. Daarom moest ik sparen, daar was de buffer voor. Waarom heb ik dat ijsje gekocht? Hoe ga ik dit oplossen?

Terug naar de basis, elke euro weer omdraaien, geen ijsjes meer, geen waterpistolen en geen kaas van de markt meer. Alleen het broodnodige en een buffer. Want dit gaat over 35 euro, wat nou als de wasmachine stuk gaat? Of mijn tand afbreekt? Paniek, stress en machteloosheid. Hier had ze het dus over.