Visit Us On FacebookVisit Us On TwitterVisit Us On Instagram

100 dagen leven op schuldsaneringsniveau

100 dagen, en dan?

100 dagen, en dan?

Na 100 dagen, wat later dan gedacht, de laatste blog. Want ja, wat moet je nou schrijven aan het eind? Het was leerzaam? Het was goed om te doen? Doe het allemaal? Zorg dat je niet in de schulden komt? Clich├ęs die we allemaal vooraf al bedacht hadden toch?

Ik weet het ook niet zo goed. De laatste weken waren raar. Het idee dat het straks afgelopen was gaf me meer rust en ruimte om met andere dingen bezig te zijn. Zoals werk, vakantie, de kinderen, de basisschool waar mijn oudste straks heen gaat. Dat soort dingen. Ik had aan het begin gedacht dat ik bezig zou zijn met: wat ga ik straks kopen? Waar ga ik uiteten? Welke stad wil ik nog bezoeken? Gelukkig niet. Gelukkig omdat ik hoop dat het besef dat kopen en uitgeven niet gelukkig maakt nog even in mijn bewustzijn blijft hangen. Het gemak is fijn, maar dat onzinnig consumeren mag er van mij uitblijven.

Wat heeft het met mij gedaan? Ben je veranderd? Nee. Ik ben Maaike, nog steeds dezelfde. Maar het heeft wel meer met me gedaan dan ik vooraf had kunnen bedenken. Het beperkte viel me zwaar, ik heb me vaak een slechte moeder gevoeld en haatte het dat ik het hele gezin meesleepte in mijn project. Er was wat meer spanning in huis. En wat minder ijs. Vaak voelde ik me schuldig. Dat ik geen toegang had tot het beste voor de kinderen, dat de keuze beperkt is en dat stress (bij mij) zorgt voor een kort lontje. Ik was een minder leuke moeder de afgelopen 100 dagen.

Wat nu? Het bewustzijn, de drang om te zorgen dat het beter geregeld wordt met de schuldsanering in Nederland, meer willen doen voor kinderen die opgroeien in armoede en het bewustmaken van andere mensen. Dat ga ik behouden!

Mijn geld ga ik doneren, dat voelt voor mij als het juiste om te doen. En nee ik ben geen held, maar sparen was absoluut geen doel tijdens deze 100 dagen.

Een ding wat ik vanaf dag 2 al wist wat ik wilde zeggen in mijn laatste blog is dat ik dankbaar ben. Voor wat ik heb en voor de steun die ik allemaal heb gekregen. Vele mooie woorden, van vreemden en bekenden. Lieve vrienden en familie die mij en mijn “project” ondersteunden. Die mij vertellen hoe trots ze zijn, hoe mooi ze het vinden en hoe bewust ze er zelf van zijn geworden. Voor dat en voor mijn lief (die geen koffers heeft gepakt) ben ik dankbaar.

Ik dank jullie en maak een diepe buiging voor mensen die dit langer dan 100 dagen moeten doorstaan.